CamperToday homepage
T4 hefdak

Reisverslag Italië (Abruzzo, Toscane) Oktober 2011

EINDELIJK ZELF WEG

Het is zover, 6 oktober, mijn eerste vakantiedag, eindelijk! Erik heeft een dag later vakantie. We zijn er inmiddels wel aan toe!

We hebben zelf een leuke luchtgekoelde (2L benzine boxermotor) VW T3 hefdak aangeschaft uit 1983, waar we natuurlijk graag mee op pad willen. Ter voorbereiding staat ie bij de garage voor een grote beurt en check, zodat we met vertrouwen aan onze vakantie kunnen beginnen. We hebben het plan op dinsdag of woensdag te vertrekken, en op maandag bellen we dus maar eens met de garage om te vragen hoe het ervoor staat met ons campertje.

Ze zijn nog op een onderdeel aan het wachten, en deze is er pas dinsdag, dus het vertrek wordt automatisch vastgelegd op woensdagmorgen. Dinsdag blijkt er een verkeerd onderdeel geleverd te zijn (voor de 2e keer!!), en kunnen we dus nog steeds niet weg! We balen enorm, en besluiten de T4 hoogdak uit de stalling te halen, zodat we gewoon woensdag kunnen vertrekken. Beide T4 hefdaken en de T3 hefdak zijn verhuurd, anders hadden we daar de voorkeur aan gegeven, maar we mogen ons gelukkig prijzen dat we nog keuze hebben!

 

Zo gezegd zo gedaan, de T4 hoogdak staat voor de deur, en we kunnen gaan inpakken. Gelukkig hebben we alles vrij snel verzameld, en staat de camper klaar voor vertrek, want we willen vroeg op pad woensdagmorgen. De reis gaat naar Italië, de Apennijnen, en dat is een aardig stuk rijden. Voordeel is in dit geval de 2.5 TDI in de T4 hoogdak, die toch wat pittiger is dan onze eigen T3.

 

Woensdagmorgen gaat alles voorspoedig, we vertrekken rond 6.30u. Helaas komen we in een file terecht in Duitsland, en hebben dan even spijt dat we niet eerder zijn vertrokken, maar gelukkig zijn we vrij snel toch echt onderweg. Onze eerste stop wordt Zwitserland, een niet heel bijzondere camping in een ski-gebied, maar ach, het is al bijna donker, en de volgende ochtend vertrekken we weer op tijd. Veel campings zijn in deze periode al dicht, dus veel keuze is er niet.

 

In Italië aangekomen kom je meteen in het chaotische verkeer terecht, iedereen doet maar wat. Het is vooral uitkijken met vrachtwagens, die zodra ze het knipperlicht naar links hebben aangezet, ook echt naar links komen! Zodra je dat door hebt is er weinig aan de hand, al had het wat minder gemogen. Het is een lange reis, en we zijn met de soms erg slechte wegen toch wel blij dat we de T4 hebben meegenomen. 

 

Onze eerste camping is eigenlijk een minicamping voor tenten (en B&B) van Nederlandse eigenaren met een Olijfboomgaard. Van een collega die er afgelopen zomer ook geweest is had ik al begrepen dat de weg ernaar toe niet al te best is, en ook op de camping is de weg niet echt ideaal te noemen. Daar is geen woord van gelogen! Na een enorme hoosbui onderweg; modderstromen die naar beneden komen, onweer en bliksem, en het is ook nog eens hartstikke donker, valt het niet mee de weg naar boven, waar de camping ligt, te vinden. Maar eindelijk, een bordje "Rocca di Sotto", zo heet de camping. Het weggetje er naartoe is erg hobbelig en met veel kuilen, dus Erik begint direct te twijfelen of dit wel zo geschikt is voor campers. Terug gaan is geen optie natuurlijk, dus we rijden het campingterrein op. Omdat het zo donker is dat we niks kunnen zien, parkeren we de camper bovenaan de heuvel, en lopen naar een gebouwtje wat lager gelegen waar we licht zien branden. Binnen worden we hartelijk ontvangen, en na wat praten en een glas drinken gaat Jan, de eigenaar, met Erik naar buiten om de camper een plek te geven. De regen is inmiddels opgehouden.

 

De volgende ochtend schijnt de zon, en zien we de prachtige Olijfbomen om ons heen. We zijn de enigen, heerlijk rustig dus. We willen een stuk gaan wandelen, en omdat er een wandelpad aan het terrein ligt, is dat geen enkel punt. De honden van de campingeigenaren rennen enthousiast met ons mee, en willen ook echt niet terug komen na wat roepen van Willeke, de vrouw van Jan. Dus mogen ze mee als wij dat geen probleem vinden. Probleem? Nee hoor! Niet een hele rustige wandeling, omdat Paco, een van de honden overal op af gaat. Katten zijn niet veilig, maar ook honden worden allemaal besnuffelt en tuinen van mensen moeten verkent worden. Luisteren is er niet echt bij, en we schamen ons soms een beetje voor zijn ongedwongen gedrag, maar ach, vermaakt heeft ie zich in ieder geval wel :-D Even later rent hij vrolijk weer achter ons aan, gelukkig, we voelen ons natuurlijk toch een beetje verantwoordelijk....

 

De volgende ochtend willen we naar het Nationaal park "Gran Sasso", waar de camping aan ligt. Het blijkt echter nog een uur rijden te zijn, en het weer in de bergen is niet echt geweldig. De 23 tot 27 graden die weeronline me beloofd heeft zit er sowieso niet in, jammer... We twijfelen over wat we zullen doen, en besluiten om verder te gaan naar een andere bestemming; Nationaal Park d'Abruzzo, wat westelijker gelegen, waar het weer een stuk beter moet zijn.

Dat is een erg goed besluit geweest. De camping il Vecchio Mulino ligt middenin het Parco Nazionale d'Abruzzo bij het plaatsje Opi. Het is ook een erg rustige camping en vooral helemaal goed qua sfeer! De ontvangst is erg hartelijk, we voelen ons direct helemaal thuis! Er staan als enige andere kampeerders Nederlanders met een 4x4 landrover-camper met hefdak, geweldig mooi ding! Ze blijken ermee van Alaska naar Zuid-Amerika gereden te hebben.

 

Na het horen van burlende herten rondom de camping kan het helemaal niet meer stuk. Omdat er ook beren in het gebied leven, trap ik er even in en ben ervan overtuigd dat het gebrul van een beer moet komen. Erik concludeert heel nuchter dat het burlende herten zijn. Een kleine teleurstelling natuurlijk, maar ach, wat is er mis met burlende herten? Naderhand blijk ik niet de enige te zijn die het berenverhaal graag wilde geloven....

 

Vlakbij de camping zijn diverse wandelroutes en ingangen het gebied in (bezoekerscentrum Centro Visita di Val Fondillo). De herstkleuren zijn overal aanwezig, wat het extra mooi maakt. Bepakt en bezakt met onze fotospullen, verrekijkers en natuurlijk wat eten en drinken hebben we wat verschillende routes in de omgeving gelopen.

 

Voor de Gemzen (of Apennijnse steenbok) die in het gebied leven, moeten we een aardige klim maken, maar dit was achteraf zeker de moeite waard! We zijn net even aan het bijkomen van wat pittig klimwerk als er een jonge gems aan het grazen is ergens iets hogerop. Dat werd tijd! We begonnen ons al af te vragen wanneer we iets konden verwachten. Heel voorzichtig pakken we de camera's en proberen geen aandacht op ons te vestigen. De jonge gems heeft het echter door, kijkt even naar zijn moeder die rustig doorgaat met grazen, wat kennelijk een teken is dat alles goed is, en de jonge gems graast ook weer rustig verder. We zijn wat dichterbij gekomen, tot zelfs erg dichtbij, ze vinden het allemaal best. Zo kunnen we ze goed zien tussen wat struikgewas, en redelijk goed fotograferen. Totdat Erik echt wat te dichtbij komt, dan kiezen ze het hazenpad. Hoe dan ook een leuke ervaring, en de klim is dus zeker niet voor niks geweest!

 

's Avonds en 's nachts kun je soms vlakbij de camping wolven horen huilen, helemaal geweldig! Zeker als je in het volledige duister op de camping rondloopt, en de wolven van erg dichtbij hoort, een moment wat ik echt niet had willen missen! Helaas hebben we het na deze laatste ervaring niet meer gehoord. Wel lag er op een ochtend een dode hinde in het water voor het campinggebouw, verdronken. Waarschijnlijk achtervolgt door een wolf volgens de mensen (rangers van het park) die de hinde op een aanhanger legden om af te voeren. Ze had beetwonden.

 

Vanwege de bronst zijn we 's ochtends nog een paar keer vroeg op pad gegaan aan de overkant van de camping in het bos. Er zijn erg veel herten aanwezig, en de bronst lijkt nog volop bezig, het burlen is overal te horen. Toch een leuke bijkomstigheid als je rond deze periode gaat kamperen. Het maakt de natuur- en camperbeleving helemaal af als je 's ochtends lekker in het zonnetje zit te ontbijten met die "natuurgeluiden" om je heen. Dat is gewoonweg genieten!

 

Uiteindelijk blijven we 5 dagen, en besluiten dan rustig aan weer wat verder naar het noorden te rijden. We zoeken een plek om naartoe te gaan. Het wordt San Gimignano, een Middeleeuws stadje met 13 torens in Toscane wat nog nagenoeg hetzelfde is als in de middeleeuwen. Na de rust in de natuurparken blijkt het daar wat drukker, de busladingen zijn allemaal weer aanwezig. Word je meteen weer wakker geschud en krijgt stiekem een beetje heimwee naar de vorige bestemming.

 

De eerste avond wandelen we naar het stadje, waar op dat moment niet veel meer te doen is. We kunnen dus op ons gemakje een beetje rondkijken. Het is een erg mooi stadje, en Erik waagt zich nog aan wat avondfoto's. De volgende dag gaan we weer naar het stadje, wat inmiddels helemaal gevuld is met toeristen, maar dat mag de pret niet drukken. De winkeltjes met streekprodukten worden goed bezocht, en ook wij shoppen wat. Tussen de middag eten we een pizza bij een leuk restaurant met een knusse binnenplaats. De pizza wordt met schaar geserveerd ?? De schaar hebben we aan de kant gelegd, en we hebben 'm toch maar gewoon op de "Hollandse manier" gegeten.

 

Na San Gimignano besluiten we verder naar het noorden te gaan, en het wordt Garfagnana, een natuurgebiedje in het noorden van Toscane. De camping is erg lastig te vinden, maar blijkt wel weer de moeite waard, al kan er niks meer tippen aan de camping in Parco Nazionale d'Abruzzo (Opi).

 

Omdat onze benen inmiddels niet meer zo'n zin hebben in lange wandelingen berg op en af, besluiten we naar een grot te gaan in de buurt, de "Grotta del Vento".

Na een toch nog redelijk lange rit over erg smalle weggetjes omhoog door een prachtig gebied, bereiken we de grot. Dit is een aparte ervaring. Het eerste uur verloopt vrij rustig, met hooguit wat nauwe doorgangetjes, maar in het tweede uur begint het echte werk. We moeten een smalle wenteltrap naar beneden volgen van 37 meter. Je kijkt zo de diepte in, dus voor de mensen met hoogtevrees een wat mindere ervaring. De hele vakantie heb ik geen last van spierpijn gehad, ondanks de vele wandelingen in berggebieden, maar de trappen weten me toch spierpijn te bezorgen. De grotten zijn erg fraai, en met de koptelefoon met uitleg in het Nederlands is alles ook prima te volgen.

 

Inmiddels is de tijd aangebroken om weer huiswaarts te gaan. Na nog een overnachting op een camperplaats in het Duitse Schwartzwaldgebied zijn we naar huis gegaan, waar we door enthousiaste katten worden begroet. De vorige keer waren ze erg beledigd, dus dit is een goede thuiskomer ;-)

 

Thuisgekomen is alles natuurlijk snel weer als vanouds, al kunnen we het toch niet laten nog een rondje Veluwe te doen, om het gevoel nog even vast te houden. Inmiddels is alle mailafhandeling voor CamperToday alweer afgehandeld, en zijn we alweer volop aan het bespreken hoe we ons bedrijfje gaan vervolgen in 2012.

Maar natuurlijk ook wat we gaan doen in onze komende vakantieperiode, en die laten we niet meer zo lang wachten als deze keer....!!

Wat meer foto‘s ook te vinden op onze facebook pagina

Een aantal links die wellicht interessant zijn: